giovedì, Giugno 20, 2024

Notizie dal mondo

Iran: il destino dei Presidenti del regime islamico

Guerra di potere e festeggiamenti popolari

di Leili Khazaei (testo in Italiano e Farsi)

Ancora crisi, ancora crisi, 45 anni di vita della “Repubblica islamica” sono stati accompagnati da crisi.

Il governo teocratico islamico ne è l’artefice e convive con le crisi. In una situazione del genere, questo regime è entrato nel campo della politica e può continuare la sua vita solo con tali coordinate. Crisi di guerra, crisi di ambasciate, presa di ostaggi – agenti del regime hanno ripetutamente attaccato le ambasciate dell’Arabia Saudita, dell’Inghilterra, e di altri Stati, e causato danni. Molte le differenze con i Paesi arabi della regione e con altri Paesi del mondo.

Allo stesso tempo, ha trattato il popolo iraniano con lo stesso standard, se la legalità del suo comportamento con le sue fazioni interne non poteva e non può essere esentata da questa natura e comportamento. Per continuare e dare vita a tali condizioni, fin dai primi giorni fu eretta e perpetrata la forca. La teoria centrale di tali regimi è “Nasr Bel Ràb”vincere con il terrore. Per continuare la sua pratica, deve diffondere paura e terrore in modo da poter vivere nella sua ombra.

La Repubblica Islamica ha collaborato con altri gruppi politici, intellettuali, etnici e sociali, si è rivolta all’ostilità ed ed è entrata in una guerra su vasta scala. Decine di migliaia dei migliori figli di questa Terra furono uccisi sotto tortura o mandati al patibolo. Ha massacrato migliaia di prigionieri nel 1986 e 1987. Su ordine di Khomeini fu formato un comitato composto da quattro persone – Raisi, Pourmohammed, Nairi ed Eshraghi- che divenne noto come “Comitato della Morte” e giustiziò tutti i prigionieri politico-ideologici e ripulì le carceri.

Ebrahim Raisi
Immagine fornita da attivisti iraniani in Italia

A quel tempo, Ebrahim Raisi, che era un membro di spicco di questo comitato ed era conosciuto come il “Macellaio dell’Iran”, fu promosso a Capo della magistratura e “Presidente della Repubblica” come ricompensa per tale posizione come “giudice della morte”. Mentre questa persona non aveva né alfabetizzazione politica né esperienza di lavoro per poter ricoprire la posizione di direttore esecutivo.

Ma questa convulsione e crisi hanno colpito anche il sistema e il regime stesso. Gli accordi interni e di gruppo equivalgono alla vita di questo regime. L’esplosione dei partiti negli anni ’80 portò decine di membri del governo e del sistema nell’abisso della distruzione.

La vendetta del gruppo includeva tutti i presidenti. Il primo presidente – Bani Sadr – fuggì dal Paese per paura di vendetta. Il successivo presidente – Rajai – è stato ucciso in un’esplosione di partito. Il presidente successivo – Hashmi Rafsanjani – è morto annegato in modo sospetto in una piscina, e altri presidenti come Khatami, Rouhani e Ahmadinejad sono stati perseguiti: l’unico presidente escluso da questa regola è lo stesso Khamenei, che è a capo del potere e questo è il potere assoluto.

Oggi la crisi di successione, dovuta all’età e allo stato di salute, del “leader supremo” ha investito l’organo di governo in modo tale da dover essere affrontata con urgenza e da trovare una via d’uscita.

Si dice che in questa scena fossero presenti due rivali: “Ebrahim Raisi” e “Mojtaba Khamenei”. Con la distruzione dell’elicottero di Raisi e del suo entourage, sembra che per Mojtaba sia stata preparata una scena indiscussa.

Ma quale paura? Nonostante gli sforzi del regime e la minaccia verso i dipendenti pubblici per la partecipzione obbligatoria ai funerali di Raisi da mostrare al mondo attraverso le TV e i notiziari affiliati al Governo, la maggior parte delle persone in tutto l’Iran è molto euforica per la morte delle persone presenti nell’elicottero (tranne i tre piloti). La maggioranza del popolo iraniano in tutto il mondo ha festeggiato con brindisi e balli per giorni. In tante città si sono visti addirittura i fuochi d’artificio.

Questa nuova crisi, comprenderà l’intero corpo del sistema, e con l’ascesa dei movimenti civili e sociali, il più evidente dei quali è il movimento delle donne, della vita, della libertà – Jin, Jiyan, Azadi – e il movimento Mahsa Amini, la petizione decennale del regime verrà schiacciata.

Il mattino sembra vicino e si spera che gli orizzonti siano sereni.

ایران: سرنوشت رییس جمهورهای رژیم اسلامی

جنگ قدرت و جشن های مردمی

بازهم بحران، بازهم تشنج چهل و پنج سال عمر “جمهوری اسلامی” با بحران توآم بوده است. حکومت تئوکراتیک اسلامی بحران زا و بحران زی است. این رژیم در چنین شرایطی پا به عرصه گیتی گذاشته و فقط با چنین مختصاتی می‌تواند به حیات خویش ادامه دهد. بحران جنگ، بحران سفارت گیری، گروگانگیری(عوامل و ایادی رژیم بارها به سفارتهای عربستان سعودی ، انگلیس، و ….حمله کرده و باعث خساراتی شده اند). اختلافات عدیده با کشورهای عربی منطقه و دیگر کشورهای جهان. همزمان، با مردم ایران نیز با همین معیار برخورد داشته ، چنانچه قانونمندی رفتار با جناحهای داخلی خودش نتوانسته و نمی‌تواند از این ماهیت و رفتار مستثنی باشد. برای تداوم و حیات بخشیدن به چنین شرایطی از همان روزهای اول چوبه های دار را بر پا ساخت و تداوم بخشید. تئوری محوری رژیم های اینچنینی” النصر بالرعب” است. برای تداوم پراتیک خویش باید ترس و ترور و وحشت را گسترش داده تا بتواند در سایه آن زیست کند.(صدها اپوزیتور را در چارچوب قتل های زنجیره ای در داخل و خارج از کشور به انحاء مختلف کشت).حاکمیتی که از بدو تولد قرار بود با دیگر گروه‌های سیاسی، فکری و قومی و اجتماعی همکاری داشته باشد به عناد و دشمنی روی آورد و وارد جنگی تمام عیار شد. دهها هزار از بهترین فرزندان این آب و خاک را یا زیر شکنجه کشت و یا به چوبه های اعدام سپرد. سالهای ۶۷ و ۶۸ (۱۹۸۶ و ۱۹۸۷) هزاران زندانی را قتل عام نمود. بدستور خمینی کمیته ای مرکب از چهار نفر(رئیسی، پورمحمد، نیری و اشراقی) تشکیل شد که به “کمیته مرگ” معروف گردید و تمام زندانیان سیاسی- عقیدتی را از تیغ گذراند و زندان‌ها را پاکسازی نمود. در آن زمان “رئیسی” که عضو برجسته این کمیته بود و به “قصاب ایران ” شهرت یافته بود، به پاداش چنین سمت و موقعیتی در مقام” قاضی مرگ”، به رآس قوه قضائیه و “ریاست جمهوری ” ارتقاء یافت. در حالیکه این شخص نه سواد سیاسی و نه تجربه کارهای اجرایی را داشت که بتواند در مقام ریاست اجرایی قرار گیرد. اما این تشنج و بحران دامن خود سیستم و رژیم را هم گرفت. تسویه های داخلی و گروهی برابر است با عمر این رژیم. انفجارات حزبی سال ۶۰ دهها عضو دولت و سیستم را به ورطه نابودی کشاند. انتقامهای گروهی شامل حال تمام روسای جمهور نیز شد. اولین رئیس جمهور(بنی صدر) در ترس از انتقام از کشور گریخت. رئیس جمهور بعدی(رجایی ) در انفجار حزبی کشته شد. رئیس جمهور بعدی(هاشمی رفسنجانی ) به شکلی مشکوک در استخر خفه گردید و روسای جمهور دیگر چون خاتمی و روحانی و احمدی نژاد مورد پیگرد قرار گرفته اند و تنها رئیس جمهور مستثنی ازین قاعده خود خامنه ای میباشد که در رآس قدرت و آنهم قدرت عامه و مطلقه قرار دارد. امروزه بحران جانشینی(بعلت موقعیت سنی و سلامتی) “رهبر”، بدنه حاکمیت را چنان در بر گرفته که به شکلی عاجل باید با آن روبرو گردیده و راه برون رفتی برای آن یافت شود. گفته میشد و میشود که دو رقیب در این صحنه حضور داشتند ومطرح بودند “رئیسی “و “مجتبی خامنه ای”. بامعدوم شدن هلیکوپتر رئیسی و اطرافیانش، بنظر میرسد صحنه بلا منازع، برای مجتبی آماده گردیده باشد. اما چه باک؟ علیرغم تلاش رژیم و تهدید کارمندان دولت برای حضور اجباری در مراسم تشییع جنازه رئیسی که از طریق تلویزیون و شبکه های خبری وابسته به دولت به جهانیان نمایش داده شد، اکثر مردم در سراسر ایران از مرگ افراد حاضر در هلیکوپتر(به جز سه خلبان) بسیار خوشحال هستند . اکثر مردم ایران در سراسر جهان روزها با نوشیدن شراب و رقصیدن جشن گرفتند. حتی در بسیاری از شهرها آتش بازی دیده می شد. امید که این بحران زائی بدنه کل سیستم را در بر گیرد و با بر آمدن جنبش های مدنی و اجتماعی که بارزترین آنها جنبش زن، زندگی، آزادی و جنبش مهسا ست، طومار چندین ده‌ساله رژیم درهم نوردیده شود

Sabato, 25 maggio 2024 – n°21/2024

In copertina: I funerali del presidente iraniano Ebrahim Raisi – Foto: https://khamenei.ir

Condividi su: